was successfully added to your cart.

Category

Door de ogen van:

Heroïsche fietservaringen

By | Door de ogen van: | No Comments

En…………door!

Dat is een gevleugelde uitspraak van onze kinderen.
Zij zijn begiftigd met een zelfde soort hardkoppigheid, of sympathieker gezegd, een vermogen om gefocust te blijven, als hun vader.
Het doel kan zomaar binnen enkele seconden in het bewuste brein ontstaan en vorm krijgen, en als dat dan het geval is gaat het ook gebeuren.

Je vermoedt het al, wij gaan in de herhaling. Ik heb mij samen met Anne ingeschreven voor de volgende editie van de Styrkeprøven. Startdatum 19 juni 2020, 21.03 u.

Ik ben deze blog aan het schrijven onder het genot van een echte Susumaniello. Dat is een uitstekend gelukt meesterwerk van de Italiaanse wijnindustrie.
Tot aan het nieuwe jaar heb ik mij de minder goede gewoonte toegestaan om te genieten van alles wat de decadente westerse wereld voort kan brengen aan dranken en spijzen.
Direct na het voltooien van de Store Styrke Prøven op zondagmorgen vroeg 23 juni 2019, heb ik mij, eerst als een soort van felicitatie aan mijzelf, overgegeven aan de gewoonte om te genieten van het leven. En dat niet alleen in de zin van afzien met sporten maar ook in de vorm van lekker eten en drinken.
Men moet een balans creëren niet waar?

Zoals in mijn vorige blog beschreven zou ik aan een revisiemotor moeten gaan denken, mijn pomp heeft nog een rendement van 47% en dat is wat minder dan in nieuwstaat. Helaas is een revisiehart voor mensen nog niet zo eenvoudig.
De cardioloog wilde graag nog een keer een hartfilmpje maken nadat ik de Noorse uitdaging had afgerond. Helaas was zij zelf ziek toen ik mijn hart weer moest blootgeven in de film.
Later belde zij veel te laat voor het afgesproken telefonisch consult en kon ik niet opnemen.
Uit de voicemail begreep ik dat zij vindt dat ik aan de statines moet gaan beginnen. Dat is in Nederland standaard voor iedereen die een motorstoring heeft gehad. Tja…. wat nu. 80% van de mensen die deze medicijnen gebruiken heeft problemen met de spieren. En dat is nu net wat ik niet kan gebruiken met mijn fietsplannen.
Ik denk eigenlijk wat zou meer invloed hebben op mijn hart, het sporten dat ik nu doe of niets doen en die statines gebruiken. Vooralsnog wint de gedachte dat ik best wel goed bezig ben en mijn hart dit ook wel zal vinden. Dus misschien dat ik haar ooit nog wel een keer terug ga bellen als ik stop met gezond doen.

Direct na aankomst in de Valhal in Oslo was mijn reactie op de vraag of dit voor herhaling vatbaar is, het clichématige: nee nooit meer. Maar gelijktijdig was daar ook een andere dimensie in mijn onbewuste geest die zei: dit voelt eigenlijk best lekker.

Na voltooien van de “grote krachtproef” voelde mijn lijf eigenlijk best goed, enkel een trap lopen was een uitzonderlijke kwelling voor mijn spieren de eerste dagen in Oslo.
Mijn onbewuste had dus al bedacht: dit kan ik, wat zou er nog meer mogelijk zijn.
Zodra mijn bewuste brein dit ook doorkreeg moest ik toch een beetje lachen, maar werd ik ook een beetje bang voor mijzelf. Ik doe wel vaker dingen waarvan ik later denk, was dit wel zo handig.

De weken na thuiskomst ben ik mij gaan verdiepen in de wonderlijke wereld van langeafstandsfietsen. Ik moet zeggen dat is een wereld van uitzonderlijke types en de meest schier onmogelijke uitdagingen. Het bevestigt mijn idee eens temeer dat de mens in staat is tot veel meer dan wat wij durven te dromen.

Wat dacht je van bijvoorbeeld Parijs-Brest-Parijs. Dat is 1200 km in one go. En tussen Parijs en de oceaan liggen niet zoveel bergketens. Dus moet te doen zijn, maar om de overenthousiastelingen te weren moeten binnen een jaar voor de startdatum 4 tochten gereden zijn van elk minimaal 400 km. Vooralsnog is deze voor mij daarom even naar de achtergrond geschoven.
Ondertussen heb ik wel op 13 oktober de meewindkoers gereden vanuit Amersfoort. Meewind is een bedrijfsnaam voor windmolens en heeft helaas niets met de windrichting tijdens het fietsen te maken. Dit is een ritje van 150 km dat ik met gemiddeld bijna 27 km reed. Voor mijn niet meer zeer jonge lijf best aardig, vond ik.

Op de agenda staan inmiddels naast de Noorse uitdaging de winter- en zomereditie van de Elfstedentocht.
De wintereditie rijd ik op 2 februari en de zomereditie, als opwarmer voor het Noorse avontuur, op 1 juni.

Nadat ik mij eerder had overgegeven aan de trainingpeaks app voor het invullen van mijn resterende vrije tijd heb ik weer contact opgenomen met Jamie van Rijswijk. Naast dat Jamie ploegleider is van de dames wielerploeg Team Loving Potatoes, heeft hij ook Wielertrainer.com
Iedereen die gericht wil trainen, als prof of als goedwillende amateur, raad ik aan met Jamie een kop koffie te gaan drinken.
Bij de mij inmiddels bekende fietstest in het kantoor van Jamie op 8 november met uitzicht op de A59 voelde ik al dat het allemaal iets minder was dan de laatste test voordat ik naar Noorwegen afreisde.
En inderdaad, het Bourgondische leven van na de Styrke Prøven heeft zijn uitwerking niet gemist.
Ondanks dat ik toch best aardig ben blijven fietsen was ik weer een grotere prooi voor de aantrekkingskracht van de wereld en was mijn fietsvermogen rechtevenredig afgenomen met mijn toegestane ontspannen leven na mijn overwinning op mijzelf op de langste dag in Noorwegen.
Jamie vult nu weer wekelijks de trainingpeaks app. Waarbij ik dagelijks mijn wedervaren op de fiets upload met hartslag, cadans, snelheid, tijd en afstand.
Ik heb nu het vertrouwen dat als ik doe wat de app (Jamie) zegt dat ik gewoon weer de Styrkeprøven kan fietsen. Dus ik luister maar weer netjes naar mijn telefoon.

Naast de lange duurtrainingen, intervaltrainingen en één keer spinnen in de week heb ik iets nieuws gevonden als training. Dat is krachttraining. Jamie van Rijswijk biedt in samenwerking met het sportmedisch centrum Jeroen Bosch twee maal per week krachttraining aan specifiek voor fietsers.
Het idee is dat gedurende de wintermaanden twee maal per week gerichte en persoonlijke krachttraining wordt gegeven om de kracht en de core-stabiliteit te vergroten.
Bij interesse kunt u de website: http://www.wielertrainer.com/ bezoeken.
Het komt er op neer dat ik in de Maaspoort in Den Bosch twee maal per week stukken staal van de grond til om er vervolgens allerlei vervelende oefeningen mee te doen. Technisch heet dit backsquat, lunge, step-ups en nog meer martelende oefeningen die elk weldenkend mens niet zomaar gaat doen. Ik dacht dat ik door mijn spinningervaring, opgedaan bij https://www.studioaktief.nl,
best al wel een beetje kracht had in mijn benen. Nu, dat blijkt nog veel beter te kunnen.

Voor nu ga ik nog een week genieten van al het goede om in het nieuwe jaar weer minder gevoelig te gaan zijn voor de zwaartekracht.
Na mijn eerste elfstedentocht op 2 februari zal ik mij weer melden.
Ik wens een ieder prettige kerstdagen en een goede jaarwisseling met veel gezondheid en sportieve hoogtepunten in 2020.

Door; Henk Beekhof

Ik ben gebrand om te presteren!

By | Door de ogen van: | No Comments

Door Lot van Opstal.

De overstap van de junioren naar de dames

Zoals jullie allemaal misschien wel weten is Jamie ploegleider van een dames ploeg in Oosterhout, namelijk de dames van De Jonge Renner dames. Hier ga ik volgend jaar ook deel van uitmaken. Deze winter ben ik aan het trainen voor de overstap van de junior dames naar de belofte- en elite dames. Maar eerst zal ik mezelf eventjes voorstellen. Ik ben Lot van Opstal, 18 jaar en ondertussen al weer een jaartje of 6 actief in de wielersport. Naast het sporten ben ik ook nog aan het studeren, namelijk bouwkunde in Tilburg en ik woon in Chaam.

 

Afgelopen seizoen heb ik al twee wedstrijden bij de dames meegereden en ik heb het wereld kampioenschap voor de amateur dames verreden. De eerste wedstrijd bij de dames heb ik op een regenachtige woensdag avond 15 juli verreden in Arendonk (BE), ik stond hier aan de start met de gedachte ‘er valt niets te verliezen’. Zo heb ik de wedstrijd dan ook gereden, het bleef maar regenen. In de sprint met volle wind tegen was ik al veel te vroeg op de voorste rij te vinden, dit resulteerde tot een 20e plaats voor mij.

In deze zelfde weekLot blog 1 ben ik ook nog op vrijdag 17 juli in Vrasene (BEL). Hier stond ik al met iets meer zenuwen aan de start, omdat het veel meer rensters waren en het was een afstand van maar liefst 97 km. Dit heb ik eerder bij de junior dames nooit als een wedstrijd gereden en het idee dat er de vorige keer een 20e plaats in zat maakte dat ik nu beter wilde presteren natuurlijk! Het was een erg warme dag, wat voor mij altijd gunstig is, veel drinken en lekker in de hitte koersen. Ik vond het een redelijk harde koers en dit resulteerde tot een 37e plaats, of ik er blij mee was, nee niet echt, omdat ik wist dat er meer in zou moeten zitten. Ik kwam wel goed gesloopt over de finish na die mooie 97 km.

Twee weken later was het dan zo ver, het wereldkampioenschap voor de amateur dames. Het was weer eens een warme dag, dit maakte dat ik nog liever goed wilde presteren. Toen we eenmaal gestart waren, was het een koers die best wel zenuwachtig was. Uiteindelijk kwam ik aan het einde van deze wedstrijd als 5e over de finish, ik geloofde het niet! Het ging zoveel beter dan dat ik had verwacht na een tijd van dik twee maanden niet gefietst te hebben. Hier was ik enorm blij mee.

Dit zijn mijn ervaringen van de wedstrijden bij de dames tot nu toe. Niet slecht zou je zeggen, maar nu komen er komend jaar nog veel grotere wedstrijden als het goed is, dus ik ben gebrand om te presteren!

Tot de volgende blog!

Het begon allemaal met trainen, trainen, trainen en nog eens trainen…

By | Door de ogen van: | 4 Comments

Door Anne Posthuma.

Het was ECHT koers…

 

Vanaf mijn strandstoel in LA heb ik eindelijk pas de rust gevonden om terug te blikken op mijn eerste wedstrijdseizoen. Naja rust.. hardlopen en fietsen over het strand is gewoon te leuk om niet te doen. Stilzitten zit ook niet echt in de aard van dit beestje.

 

Maar koersen, hoe gaat danne posthuma 1at nou? Wie kan het hardst rijden? Om eerlijk te zijn wist ik dit aan het begin van het seizoen ook nog allemaal niet precies. Één ding wist ik wel; ik wilde kijken hoe goed ik kon worden en hoe ver ik kon komen in het dames elite peloton.

Het begon allemaal met trainen, trainen, trainen en nog eens trainen
… Waar moest ik beginnen en hoe dan? Ik deed altijd maar wat: gewoon veel kilometers maken en af en toe hard fietsen! Dat bleek toch niet helemaal de formule te zijn. Toen ik na vele winterkilometers en trainingskampjes klaargestoomd dacht te zijn, kreeg ik helaas een ontstoken verstandskies. Mijn eerste wedstrijd in Strijen verliep daardoor niet helemaal zoals ik gehoopt had. Met pijn aan de start, werd ik met mijn groepje na 50 kilometer uit de koers gehaald. Hoezo stoppen? We moesten nog 30 kilometer. Wist ik veel wat er gebeurde. De afstand tussen de kopgroep en mijn groep bleek te groot, dus was het gewoon voorbij: Did Not Finish (DNF). Ook al was al voorspeld dat ik mijn eerste koers niet zou uitrijden, het voelde als een afgang. Op naar de volgende race.

En wat voor één: de ronde van Drenthe UCI 1.2. Een race met alles erop en eraan: profteams, de benen van Kirsten Wild, teamspirit, tactiekbesprekingen, mecaniciens, ploegwagens en soigneurs die je benen voor de wedstrijd warm, maar vooral gesoigneerd glimmend insmeren. Oja, banden plakken was ook verleden tijd. Gewoon je hand opsteken dat je een ander wiel wil.. Mooi verhaal dus! Helaas was deze koers als groentje, en tevens volgepropt met paracetamol tegen de pijn, te hoog gegrepen. Na 20 km kon ik de koers vanuit de ploegauto volgen. Weer geen finish, maar wel een geweldige ervaring rijker.

Na dat weekend meer in de auto te hebben gezeten dan op de fiets, mocht ik de week erop in Lierop weer aan de bak: koepelrace Lierop van 127km. Ook al had ik het erg zwaar om fatsoenlijk in het peloton te blijven rijden, ik reed deze koers gewoon uit. Hoe gaaf! Met mijn 82e plaats was ik misschien nog wel blijer dan degene die het podium hadden gehaald.

Al hoewel ik mijn eerste koers had uitgereden, ging ik de koersen daarna alleen maar slechter rijden. Hoe kon dat nou? Ik at goed, dronk niet (alcohol bedoel ik) en trainde vaak volgens schema, maar ik reed gewoon als een natte krant. Jamie, toen nog mijn tweede ploegleider, vroeg mij wat ik daadwerkelijk aan statistieken bijhield. Hoe gaan de trainingen? Hoe heb ik me gevoeld voor de wedstrijd? Hoe was mijn ochtendpols? Hoe heb ik de wedstrijd gereden? Wat was mijn gevoel daarbij? Was ik misschien niet goed hersteld van mijn verstandskiezen? Niets van dat alles legde ik vast. Hoe kon ik dan goed trainen en evalueren? Jamie had helemaal een punt, maar wist ik veel.

Vanaf eind april pakte ik daarom een aantal weken rust. Even geen trainingsschema’s en wedstrijden, maar rustige ritjes met de handjes op het stuur. Niet alleen mijn lijf, maar ook mijn kop had even rust nodig. Misschien was het ook allemaal even teveel. Alle ballen werden ook voor de volle 200% in de lucht gehouden: fulltime job, trainen, wedstrijden rijden en een goede vriendin, zus, dochter en collega zijn. Nee, ook ik ben geen superwoman.

Maar Jamie was voor mij toen wel even de superman! Na mijn “break” van uiteindelijk vier weken, ging het weer bergopwaarts. Mooie trainingsschema’s met hartslagzones, online evaluatieformulieren waarop elk ritje werd gemonitord (incl. ochtendpols), wedstrijdkalender en persoonlijke begeleiding. Ook Renske gaf me wat eet- en vitaminetips. Wat wilde ik nog meer?! Oja, goede benen, maar die kwamen nu wel.

Waar ik in het begin de clubkoersen niet eens uitreed, begon het erop te lijken dat ik zelfs UCI wedstrijden uit kon rijden. Halverwege juli reed ik mijn eerste meerdaagse in Tsjechië (UCI 2.2). Deze koers bestond uit vijf etappes verspreid over vier dagen. Ik reed de volle vier dagen mee en reed de koers gewoon uit!

Na Krasna Lipa voelde mijn benen echt goed; het leek op een soort van supercompensatie. Eind juli deed ik dan ook een inspanningstest om mijn resultaten van voor het wedstrijdseizoen te kunnen vergelijken. Tot mijn verbazing kon ik ineens meer wattage trappen bij mijn omslagpunt. Er was dus toch wat veranderd aan mijn lijf. Ik was gewoon echt sterker geworden.

Met mijn ‘Krasna Lipa’ benen stond ik daarna aan de start van de Acht van Chaam (een van de kermiskoersjes die in de week na de tour in Brabant overal worden gereden). Criteriums zijn eigenlijk niet mijn sterkste kant, maar het leek me gewoon gaaf om mee te doen. Aan de start allerlei toppers die geld erop toe hadden gekregen om hier te starten. Helaas was het voor mij na twee rondes al voorbij. Vlak voor mijn neus ging een meisje over de kop waar ik niet meer omheen kon. Ik belandde op een wonderbaarlijke wijze half in het gras en kwam er met een paar flinke schaafwonden goed vanaf. Al hoewel de schrik goed in de benen zat, zat ik nog vol met adrenaline die ik helemaal niet kwijt kon. Ik wilde gewoon fietsen en dan gebeurt dit. Ook dat hoorde erbij.

In de koers erna, Erondegemse pijl, was ik erg angstig, waardoor ik een beetje achteraan in het peloton hing. Normaal gesproken zou je verwachten dat je het daar niet 130 kilometer volhoud, maar mijn benen waren nog zo fit dat ik er gewoon niet werd afgereden. Ik was zo blij dat ik deze UCI koers ook had uitgereden.

Begin augustus besloot ik om met een aantal vrienden de Cyclosportive “Vélomédiane Claudy Criquiélion” te rijden. Voor mijn koersseizoen had ik al wel eens een granfondo gereden, maar nu wilde ik er echt voor gaan. Eens kijken of ik echt zoveel beter was geworden. En zou ik daar misschien podium kunnen rijden? Ik ging er voor en pakte de tweede plaats. YES!

Nu was het tijd voor een lekkere “rust” vakantie in Amerika. Wat zou Jamie voor trainingen voor mij in petto hebben als ik terugkom?  Hij zal me in ieder geval klaarstomen voor het volgende seizoen!

Door Gerard van Haaften: WK politie Castellon, Spanje; twee plakken in de koffer mee naar Flakkee!!

By | Door de ogen van: | No Comments

Gerard WK 1 Gerard WK 2

Door de ogen van; Gerard van Haaften

“Twee plakken in de koffer mee naar Flakkee”

Afgelopen weekend afgereisd met de Npsb selectie naar Valencia voor het Wk politie. Afgelopen maanden met Jamie van Rijswijk van Wielertrainer.com gericht naar dit moment toegetraind en hierdoor zat het met de vorm super goed!

Gisteren was de tijdrit over glooiend terrein langs de kust met aardig wat wind en ik reed voor mijn doen een straffe tijd met een gemiddelde van bijna 45 km per uur. Doordat ik in een verkeerde categorie was ingedeeld viel ik helaas buiten het podium. Vanochtend bleek de fout en dat ik tweede had moeten zijn en werd alsnog gehuldigd met een zilveren plak achter Deanick Benoit (meervoudig Frans nationaal kampioen op de baan).

Vandaag was de wegwedstrijd met twee colls van de 4e categorie met aan het vertrek om en nabij de 150 man in verschillende categorieën. Vanaf de eerste beklimming zat ik samen met ploegmaat Oostland in de kopgroep en zaten we op rozen. Even leek mn koers verkeken toen ik tijdens de tweede beklimming van mn fiets gereden werd maar gelukkig kon ik me herpakken en alsnog naar een derde plaats sprinten! Tevreden met brons achter Benoit en nog een klepper! ‪#‎piekenophetjuistemoment‬ ‪#‎superblij‬ ‪#‎npsb‬ ‪#‎wkpolitie‬ ‪#‎moraal‬ ‪#‎teamwork‬ ‪#‎jamievanrijswijkwielertrainer #wielertrainer.com‬

Copyright 2020 Wielertrainer.com